Mophie Juice Pack Air Test Drive Review

In short:
+ Twice the power (or so it feels)

+ Fits like a glove
+ Great protection
+ Great choice if you have big hands (as yours truly)

- Potentially faulty mini USB port
- No front protection
- May be too bulky for people with small hands (but how would I know?)

In April, I managed to break my Speck Tough Skin case while demonstrating to a friend how (not) to take it off. Well, it appeared that while unbreakable on the rubber outside, the case plastic frame is very fragile. Or perhaps it is just my hands...

Anyhow, after that unfortunate incident, I decided to go all the way and order a battery/case combo from Mophie. Enter Mophie Juice Pack Air. In case you don't know, this is an external iPhone 3G battery pack that doubles as a hard case, protecting the back of your gadget (no screen protector included, which is a pity, a double combo would be nice). After an initial delay (apparently mophie.com could hardly serve the large number of customers, but they were very nice and responsive), I finally got my hand on a brand new Mophie Juice Pack Air (or MJPA for short). Initially, I was thrilled. The combo felt very Applish - nice white plastic, smooth edges... even the box looked like something out of Cupertino. Then, there was the power aspect. And I was thrilled again. Finally, I did not have to worry about recharging my iPhone after half-day usage. Even long calls did not drain my battery. I estimate the combined internal and external batteries give enough power for one day of extreme usage (long calls and/or games plus standard iPoding and Kindling) or two days of moderate usage (iPod and Kindle only, with some SMS-es and sporadic short phone calls). Which is great compared to the internal iPhone battery only.

As a hardcase, MJPA also works great. I am a harsh user and I have already dropped my MJPA-covered iPhone several times (about 0.5 m, on a bare floor). Not a scratch on it!

Additional points go to Mophie for making my iPhone more bulky. For my big hands, it is an almost perfect solution. Slippery as it is with its shiny polished plastic, it is big enough to be hard to drop. I can imagine, however, that some people with smaller hands (any female iPhone users reading that?) may find it cumbersome.

Now, here comes the caveat. Beware of the MJPA's mini USB port. Mine seemed fragile from the beginning. After less than a month, I tried to connect the cable and the port just snapped. It came loose and did not connect anymore. I contacted the support and a replacement was shipped immediately (even without my returning of the failed unit). The quality of Mophie's customer support is really outstanding, but the mini USB port is really something you should take special care of. I know I will. Hopefully, the second unit will live longer!

In memoriam: David Eddings

David Eddings passed away on June 2, following the steps of his beloved wife, Leigh Eddings. Yet another proof that widowers tend to pack quickly.

He wasn't even that old. In fact, they both weren't. What is 69 for a woman? What is 78 for a man? My grandfather died at 80 and no day passes by without me thinking it was too soon.

I do hope Mrs. and Mr. Eddings are in a better place now, but I am sad nevertheless. There will be no new Eddings' book to read, unless there are libraries in heaven and provided I will go there, which I am not so sure of.

David is mostly famous for his Belgariad series, but I will always cherish a memory of reading the Elenium and the Tamuli series when I was a teenager. I was so enchanted with the adventures of Sparhawk that I even tried to write my own stories with a similar protagonist (of course, making him much more badass and, consequently, totally lame). This series set a golden standard for adventure fantasy. Think middle ages with magic and crusades against evil gods instead of pagans. Add one of the most likable male characters. Sort of Clint Eastwood in a shiny armor. Funny thing is, though the world in Eddings' books has no shades of grey and you know right away who's good and who's evil, the protagonists are real, believable people. The kind of people we wish we knew. If you don't know these books, do yourself a favor and go read them.

Yeah, right now.

========================================

Drugiego czerwca zmarł David Eddings. Podążył śladami swej ukochanej żony, Leigh Eddings. Kolejny dowód na to, że wdowcy nie zagrzewają długo miejsca na tym świecie.

Nie był wcale taki stary. Żadne z nich nie było. Co to jest, te głupie 69 lat dla kobiety? Czy nawet 78 dla faceta? Mój dziadek zmarł w wieku 80 lat i nie ma dnia, żebym nie myślał, że było to za wcześnie.

I owszem, mam nadzieję, że państwo Eddings są teraz w miejscu o wiele lepszym od tego łez padołu, ale smutno mi tak po czytelniczemu. Nie przeczytam już nowej książki Eddingsa - chyba że w niebie mają biblioteki - no i pod warunkiem, że tam właśnie skończę, a wcale nie jestem tego taki pewien.

David najbardziej znany jest chyba z Belgariady, ja jednak zawsze z największym sentymentem będę wspominał cykle Elenium i Tamuli, które czytałem jako nastoletni szczeniak. Przygody dzielnego rycerza Sparhawka tak mnie urzekły, że próbowałem nawet pisać własną historię z podobnym bohaterem - oczywiście mój był o wiele bardziej, jak byśmy to dziś powiedzieli "wypasiony" (a tak naprawdę cokolwiek żałosny). Ta seria to niedościgniony wzorzec przygodowej fantasy: świat podobny średniowieczu z dodatkiem magii, krucjaty przeciw złym bogom, a nie poganom... do tego jeden z najbardziej pamiętnych - a zarazem najsympatyczniejszych - bohaterów. Sparhawk jest niczym średniowieczny Clint Eastwood. Ciekawe, że chociaż w świecie Eddingsa brak odcieni szarości i od razu widać, kto jest dobry, a kto zły, to bohaterowie są prawdziwi i wyraziści. To ludzie, których dobrze byłoby spotkać w prawdziwym życiu. Jeśli jeszcze nie znacie tych powieści, to dobrze wam radzę, zbierajcie się do najbliższej biblioteki lub księgarni.

Im szybciej, tym lepiej.

iWeb loves no bloggers

I wanted a fresh start with RGB. I also wanted to make a new blog all by myself (how self-conceited of me). What can be more natural and easier than using Apple's native Web pages creation application, I thought. Having had good experiences with iPhoto and iMovie, I was sure nothing could go wrong.

Boy, was I mistaken...

But first, all seemed right. I chose a template I liked, I wrote the first post and I published it within several minutes. Way to go. Then things went totally south. I decided I wanted a more customized design. My mistake. A template with a multicolumn layout did not have the colors I liked, the template with nice colors did not have the right layout. As there seems to be no tool for changing layout, I decided to customize the existing template. To no avail. Obviously, there is no way to to that within iWeb itself. Sure, you can change colors and fields, but there is no way to change the background. Or fonts. Or the header. I can go on...

Thanks to an excellent tips on 11 Mystics, I learned how to dig up the template XML document, but modifying it was a long and painful process of trial and error. When after several evenings of work I finally got something that looked bearable, I discovered that the link colors can only be changed within the XML document as well. And these are not easy to find. On the top of that, when I tried to write a new entry, it appeared that all the modifications I had done within the iWeb were lost. So I have a choice with this excellent app. Either I can edit the look and feel of each post separately, or I can implement all the changes I need in the XML. So what is the point of having a WYSIWYG editor at all?

To make things worse, the lousy blog templates do not support any industry standard widgets (no Twitter for you!), only few Apple ones. No standard publishing to any known blogging services. Me.com and your own domain is all you get.

At this point I totally gave up and asked my fiancée to make a Blogspot template for me. And here I am.

I must say, though, I am greatly disappointed. As far as blogging go, iWeb is years behind. It is so bad in this department, I hardly believe the '09 incarnation had almost nothing changed. What were you thinking, Steve? I assure you, this child of yours is far from perfect.

Polish version after the break.
==============================

Nowego bloga chciałem zacząć od zera. Mało tego - chciałem zrobić go całkiem sam (woda sodowa uderzyła na mózg czy cóś). "Cóż prostszego", myślałem naiwnie, "jak użyć natywnej (brrr, nie cierpię tego słowa) aplikacji Apple - iWeb". Miałem wszak dobre doświasdczenia z iPhoto czy iMovie. "Cóż może się stać?", myślałem.

Okazało się, że całkiem sporo...

Z początku nic nie zapowiadało katastrofy. Wybrałem ładny szablon, napisałem pierwszy wpis i opublikowałem go w kilka... no dobra, w kilkanaście minut. Dobra nasza. A potem wszystko poszło się paść. Zachciało mi się niestandardowego wyglądu strony. Że niby ja taki oryginalny i w ogóle. Błąd. Znaczy nie wiem, czy błąd, żem oryginalny. Błąd, że zachciało mi się zmian w szablonie. Szablon w układzie wielokolumnowym nie miał odpowiednich kolorów - z kolei ten z odpowiednimi kolorami miał beznadziejny układ. Narzędzia do zmiany układu brak. Postanowiłem więc dostosować istniejący szablon. Też nic z tego. Okazało się, że z poziomu iWeba zrobić tego nie sposób. Pewnie, dało się zmieniać kolorki czy pola tekstowe. Ale żeby tak zamienić tło? Zapomnijcie. To samo z czcionkami. I nagłówkiem. I tak dalej...

Dzięki doskonałemu poradnikowi na 11 Mystics nauczyłem się, jak dokopać się do dokumentu XML opisującego szablon - ale jego zmodyfikowanie okazało się drogą przez mękę, z krokami stawianymi metodą prób i błędów. Kiedy po kilku wieczorach ślęczenia nad komputerem wreszcie uzyskałem coś o znośnym wyglądzie (nazwać to blogiem byłoby grubą przesadą), odkryłem ku swemu przerażeniu, że kolory odsyłaczy także da się zmieniać tylko w XML-u. Co więcej, nie tak łatwo je tam znaleźć. Żeby było jeszcze śmieszniej, gdy spróbowałem stworzyć nowy wpis, okazało się, że wszelkie modyfikacje wprowadzone z poziomu programu nie przenoszą się na nowy dokument. A zatem mam do wyboru albo edytować wygląd każdego wpisu oddzielnie, albo implementować wszystkie większe zmiany, grzebiąc w kodzie - ale chyba nie od tego jest edytor WYSIWYG, co?

Co gorsza, beznadziejne szablony blogowe nie obsługują żadnych standardowych widgetów czy gadżetów (o takim np. Twitterze można zapomnieć!) - tylko kilka marnych Apple'owskich. Nie ma też opcji publikacji w znanych serwisach. Pozostaje Me.com i własna domena.

Miałem dość. Poprosiłem moją nieocenioną narzeczoną, żeby zrobiła mi szablon na Blogspocie. No i proszę...

iWeb wielce mnie rozczarował. W dziedzinie blogowania jest lata za cywilizowanym światem. Tym trudniej uwierzyć, że w wersji '09 niczego praktycznie nie zmieniono. Stefan, co ty sobie myślisz? Zapewniam cię, że do ideału iWebowi daleko.

The end is the beginning

Once upon a time there was a blog called Cybersheep. My blog. It started as a renaissance blog, i.e. a blog about everything and anything. Then, somehow, it became very political. Then I stopped writing it. First, it was health problems (I am so much better now that my gall bladder is gone, thank you). Then I realized there are so many better political blogs. I did not want to be one in a million.

Then my fiancée started blogging and I became jealous. I wanted to re-enter the blogosphere. I just needed a new focus. Something unique.

So what is one thing that separates me from the cyber crowd?
I have a confession to make. I am a geek and a right wing conservative.

I noticed geeks tend to left-wingers. Be it Apple fans, or science fiction readers, or RPG players, they all tend to keep to the left.

I beg to differ. So here we go. All things geek (that I care about) from a right-winger perspective. Not that it changes everything. A new iPhone external battery/slipcase review is still a review of (you guessed) external battery/slipcase for my iPhone. It is the subtle and not so subtle details that will make it different. Like the fact that I actually enjoyed the BSG finale.

More important is what you will not find here. No attacks on church. No pro-choice arguments. No support for same sex marriages. Heck, even no global warming warnings.

I can go on. But I think you get the picture.

Why do I do it? If one person reads it and thinks, “hey, there are more people like me,” I will win. If one geek reads it and thinks, “hey, perhaps this guy actually has a point,” I will win.

That is all I ask for.

Welcome to RGB

P.S. Polish version after the jump.

==============================

Miałem ci ja kiedyś bloga. Nazywał się cyberOwca. Z początku miał być to blog renesansowy - czyli taki o wszystkim. Później jednak zaczął skręcać w stronę polityki. Jeszcze później przestałem go pisać. Z początku spowodowane to było problemami ze zdrowiem (pozbawiony pęcherzyka żółciowego, czuję się już znacznie lepiej - dzięki za troskę). Kiedy zaś te minęły, zorientowałem się, że lepszych od mojego blogów politycznych mamy na kopy. A ja nie chciałem zagubić się w milionowym tłumie.

Potem blogować zaczęła moja narzeczona - zaś mnie poczęła zżerać zazdrość. Tęskno mi było za blogosferą - jednak potrzebowałem nowego podejścia. Nowego - i unikalnego.

Cóż takiego mogłoby mnie wyróżniać z cybertłumu? Pora na wyznanie - jestem geekiem i prawicowym konserwatystą.

Podczas mych peregrynacji internetowych zauważyłem, że większość geeków to lewicowcy. Czy to fani Apple, czy czytelnicy science fiction, czy wreszcie gracze RPG - wszyscy wyznają ruch lewostronny.

Tymczasem ja trzymam się prawej. I już wiadomo, o czym będę pisał - wszystko, co geekowe z perspektywy prawicowca. Nie żeby całkowicie zmieniało to perspektywę. Recenzja nowej obudowy/baterii do iPhone'a (już wkrótce do przeczytania) to wciąż, jak się domyślacie, recenzja obudowy, będącej zewnętrzną baterią. Diabeł tkwi w szczegółach. Subtelnych - i mniej subtelnych. Takich, jak na przykład fakt, że autentycznie podobał mi się ostatni odcinek BSG.

Chyba ważniejsze jest jednak, czego tu nie znajdziecie. Żadnych ataków na Kościół. Żadnych argumentów za aborcją. Zero poparcia dla "małżeństw" homoseksulanych. Zero agitek na rzecz walki z globalnym ociepleniem (wyjrzyjcie za okno, jest czerwiec i 9 stopni za dnia).

Po co to robię? Jeśli choć jedna osoba po przeczytaniu któregoś z moich postów pomyśli "kurna, jest więcej takich, jak ja" - to już wygrałem. Jeśli choć jeden geek przeczyta kawałek mojego bloga i pomyśli "kurna, może gość faktycznie ma rację"- to już wygrałem.

O nic więcej nie proszę.

Witam na RGB